Het leek ons leuk om van iedereen waarmee we een interview hebben gehouden een foto online te zetten. (gezien we van iedereen ook een foto hebben!)

Hieronder vinden jullie dus iedereen die door ons geïnterviewd is. Onder de foto vinden jullie steeds de beschrijving van wat diegene van beroep is, wat hij/zij heeft gedaan in END en één centrale quote uit het interview die wij wel toepasselijk voor diegene vonden, of om een andere reden interessant. Dit is nog wel onder constructie. Dus niet alle foto’s hebben nog een quote en uitgebreide beschrijving, maar dat volgt snel.

Verder zijn we van plan om alle interviews -in een uitgetypte versie- online te zetten via een link. Op die manier kan iedereen de interviews inzien en er gebruik van maken. Wij denken dat het voor menig dramaturg een hele rijke bron van informatie kan zijn. Maar gezien de interviews per stuk ongeveer twee uur duren zijn we nog niet zover dat we ze allemaal online kunnen zetten. Dit gebeurt zodra we het af hebben!

Claire Croizé - danseres

Quote uit interview:
It is also the snow you can really enter in. The snow makes you feel so - it’s a very nice feeling, though it’s very dirty now, but it’s so nice, it’s so peaceful, because it’s very soft on you. It can be so poetic, so romantic.

Claire is een Franse danseres. Ze heeft nooit van klassiek ballet en het streven naar perfectie en schoonheid gehouden, maar toen ze in I/II/III/IIII (het ultieme ballet) één van de danseressen moest vervangen, begon ze er wel plezier in te vinden. In de voorstelling “End” is zij de vrouw met de bodybag.

Anoek - vormgever

Quote interview:
Er was altijd een sympathie tussen ons (Kris Verdonck en haar), verder was er vooral een aanvoelen - hij voelde bepaalde dingen in mijn werk, die dicht bij hem lagen, bij zijn eigen werk lagen, en ik had hetzelfde, dus dan is een dialog nodig, lijkt mij.

Anoek de Clercq is eigenlijk een professionele pianiste, maar zij gaaf haar talent op om videokunst te maken. Zij volgde bovendien een klassieke film-opleiding. Ze begon toen videoinstallaties te maken en werkt nu met ruimtelijke videobeelden en maakt nog steeds videoinstallaties. Bij End was zij verantwoordelijk voor het wolken-landschap.

Hans en Dirk - machinebouwers

Hans en Dirk hebben een eigen atelier. We zijn in één atelier geweest in Antwerpen. Daar hoopten we wat resten te vinden van eerste proefsels van “End” of “I II III IIII”. Helaas zijn Hans en Dirk snel met recyclen. We hebben wel een goed beeld van de twee mannen gekregen. Met name hoe ze staan ten opzichte van hun werk, hoe speels ze zijn en hoe ontzettend leuk om naar de kijken en te luisteren. Een voorbeeld van ons moeizame maar leuke interview…


Marianne van Kerkhoven:
Weet niet hoe jullie het zouden omschrijven, je bent ergens uitvinder, ingenieur, knutselaar?

Dirk:
Vanuit de opleiding zijn we industrieel ontwerper, alle twee. Hij is iets jonger dan ik.

Hans:
Hij is iets ouder als ik. Hij is blijven zitten.

Dirk:
Ook. Dus dat is onze studie.

Hans:
Hij noemt dat product ontwikkeling. Dat is de academie van Antwerpen.

Dirk:
Industrial design, zeggen ze ook wel. In Eindhoven kan je dat doen.

Hans:
Meestal denken ze project ontwikkeling in de zin flatgebouwen enzo, maar dat doen we niet, nog niet.

Marianne:
En wat houdt dat dan allemaal in?

Dirk:
De opleiding?

Marianne:
Ja; wat doe je daar, wat leer je daar doen?

Hans: Knutselen, hé?

Hans is een industrieel ontwerper en heeft in I/II/III/IIII de machine/constructie gebouwd waar de danseressen aan hingen.
In End ontwierp en bouwde hij het koor en het kooitje van Johan.
Quote:
Wij zijn zeer nederige knutselaars.(…) Als ik deze potlood loslaat dan valt ‘ie naar beneden. Maar (dan zul je net zien) dan juist voor die ene toepassing valt ‘ie helemaal niet naar beneden, dan blijft dat ergens haperen of steken en dan denk je; hoe kan dat toch?

Dirk is ook industrieel ontwerper. In I/II/III/IIII ontwierp en bouwde hij ook de machine/constructie. In End ontwierp en bouwde hij Birdman en Staganoff.
Quote:
“Ik kan me wel beschaafd professionele knutselaar noemen. Dat betekend: je steekt voor mensen van alles in elkaar. (..) Je weet eigenlijk niet wat je maakt; je probeert maar. En dan na lange tijd komt het dan eindelijk uit, hoe het eigenlijk moest.”

Bart - machinist in “I II III IIII”

Bart heeft in “I II III IIII” letterlijk de touwtjes in handen gehad doordat hij de machine bestuurde waar de danseressen aan hingen. Dat is een hele constructie waarbij de machinisten ervoor moesten zorgen dat de danseressen horizontaal en verticaal bewogen. Dus de danseressen waren volledig in handen van de machinisten achter de schermen. Naast technicus/machinist is Bart afgestudeerd als filosoof en heeft als hulpverlener gewerkt.

Clive - technicus in “END”

Quote interview:
[Kris] showed me the sketch and said I want this and this and this and this is going to happen, and I thought that’s ridiculous. And it was. (…) But then I’m really glad that he did that, since it’s great.
Clive is eigenlijk een schilder en decorontwerper en licht-technicus. Maar voor “End” was hij verantwoordelijk voor één zijde van het toneel achter de schermen.

Felix Luque - Multimedia programmering

Felix was in “End” verantwoordelijk voor de interface die de beweging van de wolken koppelde aan de beweging van de man die het (zogenaamd) vooruit trekt. Daarnaast is Felix afgestudeerd als antropoloog.

Gemma - eerste danseres in “I II III IIII”

Quote uit interview:
‘Just listen to the bloody machine!’
Gemma Higginbotham is een professionele balletdanseres. Ze heeft bij verschillende choreografen veel ervaring opgedaan. In “I/II/III/IIII” was zij de eerste danseres die ging experimenteren met de machines. Binnenkort gaat ze Eveline Van Bauwel vervangen in “End”. Zij speelt in “End” de Musilvrouw die hangend aan een machine dwaalt over de scène.

Hendrik - goede vriend, theatermaker én nieuwe productieleider van Kris Verdonck

Herman - “ja”-technicus en toneelmeester in END

Quote uit interview:
‘Elke dag haal je eigenlijk een overwinning, of meerdere overwinningen. Dus in een heel moeilijke situatie of iets dat verkeerd gemaakt is, wat dan hermaakt moet worden. Wat bedacht was maar helemaal niet blijkt te werken. Dan doe je iets doms wat ineens fantastisch blijkt te werken.’
Herman Venderickx is binnenhuisarchitect en technicus. Hij heeft de technische leiding over “End”. Tijdens de voorstelling is hij een van de drie technici die achter de schermen het proces ondersteunt. Hij heeft dan als enige contact met Kris. Herman is een ‘ja-technicus’, hij zegt graag ‘ja’ als iemand hem met een technisch probleem benadert en vraagt of hij het wil oplossen.

Steven - vormgever

Quote interview
Iemand als Kris die iets zelf op poten wil zetten moet zijn visie of droom zo goed mogelijk communiceren aan de mensen waarmee bij samen gaat werken. Dat lukt of niet. Dan is het vaak heel belangrijk dat mensen waarmee hij werkt een stap achteruit kunnen zetten, het ego opzij kunnen zetten. Het is voor Kris heel belangrijk dat de dingen blijven vloeien, dat het niet in de weg staat. “End” is een concreet voorbeeld dat dat vrij goed illustreert.
Steven is afgestudeerd als beeldhouwer en heeft daarna spatial design afgemaakt. In “END” heeft hij gewerkt aan machine-ontwikkeling. Zo heeft hij gewerkt aan de Musilvrouw en de motor.

Kris Verdonck

Quote:
Je kunt nooit zo aanwezig zijn als een object, wij zitten vol met kunnen tasten en weet ik wat veel en verdediging. En een object is wat het is. (…) En dus is het ook heel belangrijk dat objecten en mensen op een gelijkwaardige basis worden behandeld op het podium. (…) En dus ook het feit dat je iets “echts” op het podium zet, is heel verwarrend voor het publiek. Hoe echter dat het is, hoe verwarrender.

De bovenstaande quote verwijst enerzijds naar de “echte ervaring”. Het feit dat iets niet “alsof” is en dat nepheid en trucage blijkbaar toch vaak wordt verwacht in het theater. Kris vertelde bijvoorbeeld over de reactie van het publiek bij de man in “End” die steeds valt, en een eerdere performance waarbij iemand anderhalf uur in een bak met water staat, en de performance “Heart” waarbij een vrouw iedere keer na haar 500ste hartslag naar achteren getrokken wordt en tegen een wand aan knalt. Het publiek dacht steeds dat het niet “echt” was. Anderzijds verwijst de quote naar het feit dat objecten altijd echt en eerlijk zijn. Een object is zoals het is. Met die aanwezigheid werkt Kris en laat hij zijn medekunstenaars mee werken. Er wordt dus altijd vertrokken vanuit iets “echts”.
Kris Verdonck is regisseur en (misschien vooral) beeldend kunstenaar. Hij staat bekend om zijn manier van theater-maken waarbij één of meerdere object(en) altijd centraal staan. In zijn voorstelling onderzoekt hij onder andere de relatie tussen mens en machine. Een object is in Kris zijn voorstellingen nooit minder belangrijk dan een mens/lichaam op het toneel.